تفاوت اصلی بین قوام دهنده های طبیعی و ضخیم کننده های مصنوعی در منابع و ساختار شیمیایی آنها نهفته است.
منبع
قوام دهنده های طبیعی: عمدتاً از پلی ساکاریدهای استخراج شده از گیاهان، جلبک دریایی یا میکروارگانیسم ها به دست می آیند. به عنوان مثال صمغ عربی، کاراگینان، پکتین، کاراگینان، آلژینات، صمغ تمرهندی، کیتین، صمغ گوار، صمغ لوبیا ملخ و صمغ زانتان. بخش دیگر مواد استخراج شده از مواد خام حیوانی حاوی پروتئین مانند ژلاتین، کازئین، کیتوزان و غیره است.
ضخیم کننده مصنوعی: ساخته شده به روش های سنتز شیمیایی یا نیمه سنتز. این نوع قوام دهنده شامل سدیم کربوکسی متیل سلولز، پروپیلن گلیکول آلژینات و طیف گسترده ای از نشاسته های اصلاح شده مانند نشاسته کربوکسی متیل سدیم، نشاسته هیدروکسی پروپیل اتر، نشاسته فسفات سدیم و غیره می باشد.
ساختار شیمیایی
غلیظ کننده های طبیعی: معمولاً پلی ساکاریدها یا پروتئین هایی با وزن مولکولی بالا که می توانند ساختار شبکه ای تشکیل دهند یا گروه های آبدوست بیشتری در آب داشته باشند و در نتیجه ویسکوزیته محلول را افزایش دهند.
غلیظ کننده های مصنوعی: ممکن است پلیمرهای مصنوعی با وزن مولکولی بالا مانند پلی آکریلات سدیم، پلی وینیل الکل، پلی آکریل آمید و غیره باشند. این قوام دهنده های مصنوعی ساختار شیمیایی خاصی دارند و می توانند ساختارهای خاصی را در آب تشکیل دهند و در نتیجه ویسکوزیته محلول را افزایش دهند.
ویژگی های برنامه
غلیظ کننده های طبیعی: برخی از غلیظ کننده های طبیعی علاوه بر اثر غلیظ کننده، عملکردهای دیگری نیز دارند، از جمله این که عطر خوبی در هنگام ژله شدن آزاد می کنند که برای غذاهای با طعم میوه مناسب است.
ضخیم کننده های مصنوعی: معمولاً ویسکوزیته بالاتر و پایداری بهتری دارند، مناسب برای غذاهایی که نیاز به نگهداری طولانی مدت دارند.
ایمنی و مقررات
قوام دهنده های طبیعی به طور کلی به عنوان افزودنی های غذایی ایمن در نظر گرفته می شوند زیرا از مواد موجود در طبیعت به دست می آیند.
ضخیمکنندههای مصنوعی: اگرچه از نظر ایمنی مواد غذایی بهشدت ارزیابی میشوند، اما ممکن است نگرانیهایی را در مورد تأثیرات سلامتی خود در شرایط خاص ایجاد کنند. مقررات ایمنی مواد غذایی کشورهای مختلف به شدت میزان استفاده و دامنه استفاده از قوام دهنده های مصنوعی را تنظیم می کند.
به طور خلاصه، ضخیمکنندههای طبیعی و ضخیمکنندههای مصنوعی در منابع، ساختار شیمیایی، ویژگیهای کاربرد و ایمنی متفاوت هستند. انتخاب قوام دهنده به نیازهای خاص فرآوری مواد غذایی و ملاحظات ایمنی مواد غذایی بستگی دارد.
